دلم گرفته زِ غم ، ناگهان کسی دَر زد
دلم گرفته زِ غم ، ناگهان کسی دَر زد
بهار آمده بود و به شادی ام سَر زد
گشودمش دَر و آمد به گوشه ای بنشست
سرود: «مرغ دلم در هوای تو پَر زد»
به گیسوان سیاهش، که پُر زِ باران بود
دو بوسه ای زدم و ، او به سیم آخر زد
ز رعد و برقِ حضورش سپهر نورانی!
هزار بوسه که باران به دشت پُر زَر زد
بهار آمده بود و به شادی ام سَر زد
گشودمش دَر و آمد به گوشه ای بنشست
سرود: «مرغ دلم در هوای تو پَر زد»
به گیسوان سیاهش، که پُر زِ باران بود
دو بوسه ای زدم و ، او به سیم آخر زد
ز رعد و برقِ حضورش سپهر نورانی!
هزار بوسه که باران به دشت پُر زَر زد
دگر نبود جوانی به گِردِ افیونی
که دید کس به عبَث لب بَر آن غم آور زد؟
درست می شود این مُلک، بعد از این آری
چرا؟ که سیلی محکم به غم، دلاور زد
سرودِ بوسه ی طارق به عرش می بُردند
مَلَک رسید و غزل را به نامِ داور زد
22بهمن 1392
+ نوشته شده در چهاردهم مرداد ۱۳۹۵ ساعت ۹:۵۳ ق.ظ توسط طارق خراسانی
|
