به نام گلِ رُسته در باغ نور
خداوندِ مهر و خدای شعور
رها از جهان و همه رنگ ها
به شادی ز گردون که دارد عبور
هرآنچه بگویم زمهرش کم است
یگانه هنرمندِ دانش فکور
اگر می ستایم ورا، دیده ام
ز بخل و حسادت بود دور، دور
نگهبان او در درونش بود
به کُنه یکی ذَرّه ی باشعور
یکی هست و جز او ندیدیم هیچ
همه عالم از مهر او در سُرور
طارق خراسانی
بگذار در كنار تو امشب سفر كنم
در كوچه باغ شوق نگاهت خطركنم
معشوق و مي همه پنهان كنند و من
بر ضد رسم كهنه جهان را خبر كنم
پوشكين[۱] نه اين به راه تعصب ز جان گذشت؟
آخر چه سود از خط فكرش گذر كنم ؟
دنيا همه براي تو اي زاهد شريف
من سر چرا؟چگونه؟بر این مختصر کنم؟
در سن پترزبورگ و كنار نگار خويش
شكر خداي خالقِ خود مستمر كنم
طارق خراسانی
دوم شهریور 1395
این غزل در سفر روسیه سروده شد
[۱] پوشکین شاعر روسی ست و بنا به تعصبی که به همسرش داشت در دوئل با افسر فرانسوی کشته می شود.
عشق یک بارقه ی شیدایی ست
هدیه بر هر چه دل دریایی ست
کاشکی حالِ مرا دریابی
خسته از درد و غمِ تنهایی ست
ماه دیدم که فرو رفت به خود
تا رُخ ات دید به این زیبایی ست
خیل عشاق پی عشق و عجب
عشق آنجاست که ناپیدایی ست
چشم تو رهنِ دلِ عاشق من
به جز اینم چه دگر دارایی ست؟
گره دیده و دل را وا کن
ای که کار تو گره بگشایی ست
طارق خراسانی
