سلام برتو که غوغای عشق و جان هستی
فـــــــروغ دیده و دنیـــــای عاشقان هستی

ســـرودِ باده ی نابی ، به کوچه ی خورشید
سـلام صبـح بهـــاران ، به مهـــرگان هستی

تمـامِ مـــردمِ این شهــــر...، جـــان نثــارانت
عزیز جــانِ همه، بس که مهــــربان هستی

هنـــر به دستِ تو ، از خاک می زند گوهـــر
تـو ســـاربان هنــر...، میـــرِِ کـاروان هستی

برای دیده ی مستت...، ســروده ام شعری
بدان سبب که مرا ، شــوقِ جاودان هستی

به مـاه گفتــه ام آری....،: « دگــر نتـــابد او
چو میهـمانِ من ای ، ماهِ دلسِتان هستی»

به کـــوچــه باغِِ خیـــــالم، کبــوتران خـواننـد
به گیسـوان گیــاهان تو گل فشـان هستی

تـو را ، برای دلِ خـــود گُـــزیده ام....، زان رو
که دلنــــواز دلِ جملــه بی کســان هستی

22 آذر 1392 طارق خراسانی