رازی که چشم پزشکان به شما نمی گویند

 رازی که چشم پزشکان به شما نمی گویند

ادامه نوشته

شعر نو در خدمت شعر کلاسیک

شعر نو در خدمت شعر کلاسیک

در ادامه مطلب

ادامه نوشته

تعریف شعر

تعریف شعر

در ادمه مطلب

ادامه نوشته

تکرار قصیده دل

         تکرار                                      

قصیده دل                             

خـوانـنـد بــزرگــــان ادب ایـن اثــرم را

                       بر تاج هنــر بــرده پـس از ایـن گـهـــرم را

شاعر نبُدَم ، شعر بـه آغـوشِ من آمد

                       فـرمـود: « به همّـت که ببندم کـمــرم را»

در کـارِ خطـر رفتـم و هـرگـز نهـراسم

                       با جــان بپذیـرم کـه پس از این خطـــرم را

از دشمنِ ظاهر شده باکی به دلم نیست

                       پائید کـــه آن بــدگـــهرِ پشــتِ ســــرم را

بَــر ایمنــی از قـــوم ریـاکــارِ ستمگـــر

                       بَــر پشـــت ببنـدید پـس از ایـن ســپرم را

امـــروز بخــنــدد کــه عـدو بَـر دل زارم

                       فـــردا سـت بمـــوید کــه ببیند ظـفــرم را

من سـالکِ صبرم ، ظفـرم حامـلِ شکر

                       تلــخ است اگر صبر ، چشی آن شکـرم را

ای قاصــدکِ عشــق خبـــر بَـر به نگارم

                       ترســـم که به فــردا تــو نیــابی اثـــرم را

کو شمس من و وان دگری خود قمر من

                       شمسم به کجا رفت و چه آمد قمــرم را؟

محبوب مـرا بُرده اجل ، تـا به بـَر آرد

                       این کثــرت انــدوه و غـــمِ بـی شُـمَـرَم را

محبوسِ خودم هستم و رنجورِ دلِ خویش

                       زان روز، نـهـــادند بــه خــاکـــی پــدرم را

از خلق بـرِ مـن که مگویـید و مگویـید

                      هر کس به طریقی که کند خون،جگرم را

عمـری شد و از خلق بجز فتنه ندیـدم

                       ایـــزد ز چــه آورده به بَـر، این گـــذرم را؟

آورد؟ خدا را بـه سـپاسی شـده ، باید

                       آســان کند از لطــف، کــه کـارِ سفــرم را

گـر عمـر ببخشند و بخواننــد کـسی را

                       بـی شــک کــه ببیننـد خــلایـق حـذرم را

پـروازم از این چـرخ، بـود ذکرِ سحرگاه

                        از مــرغِ ســحر پُــرس تو حالِ سحـرم را

بــر سنـگِ مـــزارم بنـویسیـد عـزیــزان

                        این گـفته ی دیـرینــه ی عهــدِ صِغَرم را

آزاد نبــودیـم و نبــاشیـم کـه ایــن چرخ

                        زنــدان فضــایی بـُـد و گــفـتـم نظـرم را

بــر جُـرمِ حـوّا، آدمِ دل داده بـه گـنـدم!!

                        دیـدم کــه بـریــدنـد هـمــه بـال و پـــرم را

در بستنِ زنــدان، همه جا سخت دویدم

                       بــر ظلم کجـا دیده کسی، خـم کمــرم را؟

گـر داده دل خــویـش بــه آن پـیرِ دل آرا

                       بنــواخـت به یک بوســه دلِ دَر بـه دَرم را

ابریست از آن چشم،که دیدم همه عـمر

                       آن بُرده دلم، خواست که چشمانِ تـرم را

این قوم که امروز زند بوسه به خورشید

                       بــر فـتــح جـهــان بــرده چـــرا و اگـرم را

در مجـلـس ما گــفت یکـی پیـر دل آگاه:

                       «ایــزد بنوشــــته ست قضــا و قـدرم را

در لحظــه ی بیــداد بـدیـدم چـو غبـاری

                       طـــوفـــان خـدا بــُرد زِ بَــر، فتنه گرم را»

دیــدم به زَری آبِ رخ از مـا چــو ســـتاننــد

                        کُشتم که هـوایِ دل و آن سیم و زَرم را

بـر زَر نفــروشــم اگـــرم جــان به لــب آیـد

                        طـارق به خــداوند کـه شــعر و هنرم را

دوشینه شنیدم که به مجلس سخنِ عشق

                         سیمرغِ ادب بُــرد به سَـر، دردِ سرم را

اشـــکم به طــوافِ حــرم کعبه چنـان گـرم

                          کز دل بــزدود آن همـه زنگ و کدرَم را

ناگه پسرم گفت:«چه میخواهی از این در؟»

                          گـفتـم:«پسـرم بـوی صفای پـدرم را»

                               طارق خراسانی

دو بیت پایانی از زنده یاد استاد شهریار است

آی آدم ها

آی آدمها

آی آدمها، که در ساحل نشسته شاد و خندانید،

یک نفر در آب دارد می سپارد جان

یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند

روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید...

نبما یوشیج

آرام بیـــــا، بمـان کنــــــارم - ای ماه، که دل بخـواهِ عشقیم

ما یک شده، در نگاهِ عشـقیم

ما دو، دو شــهید راهِ عشـقیم

ما راست پناه، سایه ی عشق

دیری ست که در پناهِ عشقیم

ترس از چـه؟ به دادگاه خــوبان

یک تـن شـــده، لاالهِ عشـقیم

مـا راســـت، گنــاهِ عاشــــقانه

تصــــــویر گـــــرِ گــناهِ عشـقیم

هـــرگـز نکـند کــه اشــــتباهی

کان عشق،چه اشتباهِ عشقیم؟

خوب است تباهِ دســتِ مستی

باشــیم، بیـــــــا تبـاهِ عشــقیم

از آه کشـــــــیـدگـانِ عشـــقیـم

چــون ســوختـگان ز آهِ عشقیم

آرام بیـــــا، بمــــــان کنــــــارم

ای ماه، که دل بخـواهِ عشقیم

12 شهریور 1392 طارق خراسانی

سخت باشـد برهــانیم که مرغ از قفسی

یک زمـــانی برســـد دل نکنــد یادِ کسی

نه خبـــــــر باد ز دادی و نـه یک دادرسی

رســـــد آن روز کــه جولانگـه پرواز عقاب

بشـود عرصــه ی آلـوده ی حسِِ مگسی

عمــــر، با خــامی و نادانی مـا می گذرد

بی هوس یا که به سر بادجهانِ هوسی

پدرم گفــت به ایام شـــباب این سخــنم

نگــرانم پســـرم، کاش به پیـــری برسی

آن دعــــــای پدرم گشت اجـــابت، پیــرم

از کسی مهـــر ندیدم که به قدرِ عدسی

به قفس بُردن مرغان نه چنان سخت بود

سخت باشد برهانیم که مرغ از قفسی!

12 شهریور 92 طارق خراسانی

از ازل تا به ابـد صحبــت گیســـوی تو باد

تصویر بالا  اثر هنرمند معاصر استاد خانم فرهادی ست

همه عـالــم به فـــدای دلِ دلجـوی تو باد

از ازل تا به ابـد صحبــت گیســـوی تو باد

نازنینـان جهــــــان را همـه دیـدنـد، ولـی

یک نفــر کو که به زیبـایی آن روی تو باد؟

یک نفس با تو نشـستن بـه جهــانی ارزد

همدم غــم بود آنی که در آنســوی تو باد

فکرم آن بود که روزی به سـلامت برسـم

رفتـی و دل به سـلامی به تکاپـوی تو باد

هان به حـال من و دل گریه کند ابر بهــار

آنچنـان دیده کـه باران زده ی کـوی تو باد

در گلستانه ی طبعم گلِ روی تو شکُفت

یک غزل گفته،به هر مصـرع آن بوی تو باد

9 شهریور 1392 طارق خراسانی