تو از کدام قبیله ی عشقی

سال 1354

سال 1354

ادامه نوشته

به تو می اندیشم

به تو می اندیشم،

به تو ای سر روان،

به تو ای کوهِ غرور،

به تو ای بُرده زیادت که کسی همدمِ غم های تو بود ...

به تو می اندیشم،

ز چه آخر باید،

که دگر یادِِ دلِ غمزدگان را نکنی...؟

به دو چشمان تو سوگند،

که باران زده ام ...

27 شهریور 1392 طارق

جان کندن و تن به میله ها ساییدن - چون مرغ جدا ز تن سرم را می دید

            یارب این گوهرِ ما را به سلامت دارش

ای کاش کسی چشــم ترم را می دید
این مستِ به خون شــناورم را می دید

آنگـاه کـه دور می شـد از من ای کاش
چشمی به قفس بسته پرم را می دید

جان کنـدن و تن به میــله ها ســاییدن
چون مـــرغ جدا زِ تـن ســرم را می دید

ای کاش کـســی تنِ نــــزار از غــــم او
افتــــــاده بـه پـای بســـــترم را می دید

ای کاش کســی از این پریشـــانی من
بیتـــــابی چشــــــمِ مـــادرم را می دید

ای کاش کسی، نه، خودِ او، آری کاش
این زمـــــزمه هــــای آخــرم را می دید

غزل از : خانم صفورا یال وردی

بزودی بر این غزل زیبای صفورای ادیب تفسیری خواهم  داشت

میلاد هشتمین اختر تابناکِ آسمان امامت و ولایت مبارک باد

میلاد هشتمین اختر تابناکِ آسمان امامت و ولایت را به عاشقان

آن حضرت تبریک و تهنیت عرض می کنیم

   

باب الحوائج     

 

                تمــام پنجـــره هــایـت ، محــدثِ راز است  

                                       هنوز بابِ حـوائج ، به روی مان باز است

              هنوز بانگِ شِفا جُسته در حرم جاری ست

                                        نقـاره زن ز فــرازی که نغمه پـرداز است

              هنــوز نـابِ کــلامَت به مَـرو و نیشــابور

                                        به جمعِ اهلِ مکاتِب، شــکوهِ اعجـاز است

              هنــوز گــویش نَغــزَت بـه قصــرِ عباسی

                                        به عصــرِ فقــه تعالی سـتم بَرانـــداز است

              اگـــر چـه دور از آن بــارِگــــاهِ احسـانـم

                                        رَمیــده مــرغِ دلـم در حرم به پـرواز است

               رســانده جـان به مُقامَـت ســلامِ آهـو را

                                        که عاشــقانه تــو را آهــویی در آواز است

                         ز لطف و مهرتو ای ثامنِ الحُجَجَ، طارق

                          به کارگاهِ ادب عاشقی غــزل سـاز است                              

فـــروغِ چشـــمِ طاهــا     

خـراســــان، گـــوهــرِ من، گــوهـرستان      ســـــرایت جلـــوه گــــاهِ عشـــق و ایمـان

ز هِــجـــرَت ای بـلـــنــد آوازه ی دَهــــر     دـریـــدم ســــال هـــا از غـــــم گــــریبــان

به مـژگان گــر غباری نقره گــون است      مــرا خـــونِ جگــــر دیـده ســت مــژگــان

اگـــر نی نالـــه ای دارد عجـــب نـیـست      جـــدایـش کــــرده دســــتــی از نـیســـتـان

پــریـشــــــانی ز خــــاکــــت دور  بـــادا      اگـــر چـه بــی تــو هســـتم بــس  پریشان

ز خاکـــت رُسته بادا ســــرو و ســـوسن      کــویـــرت جــمــلـــه بـادا بـاغ و بســـتان

ســــــــرآورده اگــــــر الــبـــــــرز از ری      بــه ســــــر دارد تمــاشــــای خــراســـان

نه تنـهــا ســر کـــه دیــری بـر کــــشیده       بـه ســویـت ایـن عـــروس دهـــر دامـان

تــو را قصـــــری بســــازم از قصـــیـده       کــــه ایـمـن بـاشـــد از بـاران و بـــوران

نه کـــم آرم بـر ایـن قصـــر مـــُرَصَّــــع       مســلمـان را ،” وَأوفُــوا الکَیلَ و میــزان

تــــو بــس والا و در بــالاتــــــــریـنـــی       تـــو را والا و بـــــالا کـــــــرد قـــــــرآن

بـه انگــشــتر نشـــاندی گـــوهـــرِ نـــور      چــه نـوری! رشـکِ خـورشـید درخشـان

به لعـلِ خفــتـه در خــاکِ تــو بی شـــک      زنــد زانـــو بَــــرَش لـعــــل بــدخــشـــان

عــزیــز اسـت آن فـــروغِ چشـــمِ طاهــا      غریب اســـت آن بـه آغــوشِ تو مهـمـان

عـجـــب دارالـشــــفـایـی بــاشـــد آنجــــا       کـه دردِ بــــی دوا آنـجـــاســـت درمـــان

پـنــــاه آورده آهـــــــو بـــر مـُقــــامـــش       دلا کـــمـــتـــر نبـــایــد بُـــد ز حــیـــوان

به چشـــم خــویش دیــدم در حـــریــمش       شـتـر خــیـزان و خــود در پـی شــتربان

گهــی بر دست و گه بر پای می جســت       تــو گـــویــی  آتـشــی بــودش به کـوهان

کــــنــــارِ پَـنـجَـــــر از  فــــــولاد، آرام        نشـــســت و دیــدگــانـش پُــــر ز  بــاران

شتر بر خــوانِ رحمــت خــوش نشستی       شـــتر بان غـافــل از آن خــوانِ رحمـــان

بــرو بــر درگــــهِ فــرزنـدِ مـوســی(ع)        شــکـــسته دل، مـــرادِ خــویـش بـســـتان

کـــه آنجـــا را مــلائـک پاســـبان اسـت       هــمـــه آمـــــاده ی فـــــرمـــانِ یــــــزدان

صـبا، بـر آســتانش چــون نهــی ســــر        ببـوسان خاک و این شعرم به جان خوان

دلـــــــم دارد هــــــــوای بــارِگـــاهــــت         بگــیــرم دســـت و بــر درگــــاه بنشـــان

ز اوج چـــــرخ طـــــارق می ســــراید          مــدوزان چشــم، چـون من از خراسـان                            

شاهِ خوبان

گر مشکلی  داری بیا، بر درگهِ موسی الرضا

ای دردمنـــدِ بی نــوا، اینجـــا بوَد دارالشِــــفا

کمتــر عنــایاتـش همـین، دربارِگـــاهِ عــزتش

با یک نظـــر بینا کــند، بس کــــورِ مـادر زاد را

آری مَلائک یک به یک، آمـــاده ی امــــرِ مَلِِـک

تا خود چه خواهد زائری،زان نورِ چشمِ مصطفی

ای شاهِ خوبانم رضا، هر کس که آید در سرا

بیــرون نیاید نا امیـد، از خــانه ی مهــرِ شـما

طارق به یُمنِ عشقِ گُل، ازکِلکِ تو ریزد شکر

پاداش این ابیــــات تَــر، آید زِ عـــرشِِ کبـــــریا

طارق خراسانی 26 شهریور 1392

گُل های شب بواز: خانم مریم سقلاطونی

گنبـدت از هر کجای شهـر سوسو می کند

دست هر آشفته ای را پیش تو رو می کند

در لبـاس خــادمــــــان مهـــــربانت، آفتـــاب

صبح ها، صحن حــرم را آب و جارو می کند

ماه هر شب کنـج بست "شیخ حر عاملی"

یاد معصــــومیـت آن بچـــــه آهـــــو می کند

یاد معصــــومیـــت آن بچــــه آهـــــو ...یاد تو

کــوچه هـای شهر را لبریز "یا هو " می کند

باد، هـــــم مثــل نگهبــــان درت... بَدوِ ورود

غصــه را از شانه های خسته، پارو می کند

عطــــر نابی می وزد از کـــوچه باغ مــرقدت

هر که می آید حرم ، این عطر را بو می کند

خــادمی می گفت: « آقـایم  به گاهِ  بَدرِقـه

دسـتِ زائر را پُر از گلهای شب بو می کند»

  

نگران از چه شدی؟ لشگر امید رسید

در بَــرِ پیــــرِخِــرَد، پیــــر و جـوان می آیند

                          به هـــوای ســرِ زلفــش دل و جان می آیند

دزدی و خیره سری، خود نه به آئین خداســت

                          خدمــتِ عــــدلِ علـی، دادرســــان می آیند

نه به دین است ریا ورزی و بُخـل و حسـدی

                          اهلِ انصــاف و رضــا، خـود به میـان می آیند

نگــران از چه شــدی؟ لشگر امیـــد رسـید

                           جملـــــه بَــر دادِ دلِ  دل نگـــــــران می آیند

             جگـــر ســـوختـــه ای دارم  از این قـــومِ ریا

             طـــارق آرام شـــو، خــوبانِ جهـــان می آیند

                       24 شهریور 1392 طارق خراسانی 

باز بگــو ، غــزل بگـو، شـعر بگو ، شکر بگو

باز بگـو ، غــزل بگـو، شـعر بگو ، شکر بگو

بهـــرِ دلــم نگــارِ من، یک غــــزلِ دگــر بگو

عشـــق بیــــا صــــدا زده، بانـگ رهِ بلا زده

در رَهِ دل، خطــر بــود، از رَهِ پُــر خطــر بگو

باده ی بوسه می دهد، پیرِ هنر به رهروان

باده ناب بوســـه ده،  پیـــر من از هنــر بگو

جای شـب سیه کنم، صبـح ـسپید جامه را

همسفرم در این سفر، هست تو را جگر بگو

وَه که هنر تو می کنی،سنگ گُهر تو می کنی

این دل سخته پُر گهـر، میکنی از  هنـر؟ بگو

 

25 شهریور  طارق خراسانی1392

 

بوی دروغ

بوی دروغ

سلام ای یار بازیگر، کجایی؟

خوشی با او ، شنیدم ، خوش به حالت

رها ، تنها ، نخواهد کرد اما

مرا یک دم به حال خود ، خیالت

شنیدم گفته ای با او هم از عشق

شنیدم دَم زدی از بی قراری

برایش از محبت قصه گفتی

به او گفتی که او را دوست داری

نفس در سینه زندان میکنم چون

هوا مسموم از بوی دروغ است

نمی آیم سراغت چند وقتیست

سرت بی حد و اندازه شلوغ است

نمی دانم چرا افتاد یادم

به ناگه خاطرات خوب باهم

نمی شد باورم هرگز که یک روز

به پایان می رسد رؤیای ما هم

شنیدی پشت ما مردم چه گفتند؟!

شنیدی مات این تقدیر ماندند؟!

از اینکه بَندِ ما بُرید ، آنها

تمام عشق را بیهوده خواندند

اگرچه صاف و صادق بودم ، اما

چرا گفتند مردم ساده لوحم ؟!

اگرچه بی تو تنها ماندم اما

مرا تنها نخواهد کرد این غم

شعر از صفورا یال وردی

یادم آمـد سفر عشق جگر می خواهد

شب سـردیست، دلم دیده تر می خواهد

دلِ آشــفته ی مـن از تو خبــر می خواهد

قهـــوه و شعـر و خیـال تـو و این باد خنک

باز لبخـند بزن ، قهـــوه شـکر می خواهد

امشــب آبسـتنم از تـو غــزلی شور انگیز

باخبـــر باش که این طفـل پدر می خواهد

غـارتم کـرده ای و خنــده کنان می گویی

صید دل از کف یک سنگ هنر می خواهد؟

ترس در جـام دلـم ریخت، در این راه اگر…

یادم آمـد ســـفر عشق جگــر می خواهد

این غزل زیبا و ماندگار از :

خانم صفورا یال وردی می باشد

اطلاعیه

اطلاعیه

پست ویژه بمناسبت میلاد شاه خراسان

آقا علی بن موسی الرضا(ع)

در 26 شهریور

شاد شدی یار من؟

ای بُتِ عیـــارِ من، عشقِ تو شـد کارِِ من

چهــره مپوشان ز من، هـان مـده آزارِِ من

خوش به دلم تاختی!، بحر غمم ساختی!

در دلش انداختـی!، شــاد شـدی یارِ من؟

24 شهریور 1392

طارق

زود درآ، شـنو شـنو، بانـگِ درآ درآی دل

جان و دلم منای دل، دیدن تو دعای دل

درد چو آیدم به دل، چشم تـو خود دوای دل

نور دو دیدگان من، شوق و امیدِ جانِ من

رحمتِ آسمانِ من، آمده ای برای دل

شعر تو شد شکر مرا، گوهری از سحرمرا

حاصلِ چشم تر مرا، یار غزلسرای دل

جِن و مَلَک غلام تـو، مـرغِِ سحر به بام تو

عشق کند سلام تو، تا که شدی خدای دل

شاخه نباتِ من تویی، آب حیاتِ من تویی

عُزّی و لاتِ من تویی، ای بُتِ سرسرای دل

دور ز تو به غربتم، یادِ تو رسم و عادتم

غم شده پای صحبتم، غمزده شد نوای دل

عشق بود سزای تو، دل همه دل فدای تو

زود درآ، شنو شنو، بانگِ درآ درآی دل

آیه ی نور بوسه ای، جام شعور بوسه ای

راست بگو چه کرده ای،بهر تو شد ثنای دل؟

قصه ی دل شنیدنی، کار دلت کـه دیدنی

کاش بگویی ای صنـم، قصه ی دلربای دل

24 شهریور 1392 طارق خراسانی

ساقی، بیار باده به یُمنِ جمالِ دوست - طارق بخوان غزل که غزالت ز ره رسید

شکر خدا کـه دلبــر غیبـم ز ره رسـید

                       دسـتی ز مهر بر دل صدپاره ام کشید

دیگر چه غم ، که آتش غم میزند شرر

                       دل، دامنش گرفت و ز دنیای غم رهید

زاهــد نبـــوده ای کــه بببنی نگــارِ من

                       بر پیکــرم، چگـــونه کـه جانِ مَنـا دمید

فـرمان مـرا به باده بـر آورد پیــرِ عشـق

                       وقتـی کــه آشــنا سخن آشــنا شنید

ساقی، بیار باده به یُمنِ جمـالِ دوست

                       طارق بخوان غزل که غزالت ز ره رسید

23  شهریور 1392 طارق خراسانی                                                    

می کُشد عاقبت مـــرا، چشــمِ بِه از غــزالِ تو

از ســــر من نمـی رود، فکـــر تو و خیـــــالِ تو

                        وز لـب مهر گوی من، در دو جهـــان مَقـــالِ تو

مــرگ ســـــــرود رفتــن و بــودنِ جـــاودانه ای

                        ای گل کهکشـانی ام، نیســـت دگــــر زوالِ تو

عاشـــق روی تو منم، بســــته به موی تو منم

                        کرده سوال و گفتمت، چیست دگر سئوالِ تو؟

خود به شبان و روز ها، مـــاه منی و شیدِ من

                        نیست به کارِ عاشقی، کس که به اعتــدالِ تو

چشمه نور،دیدگان، وان دو مــــرا ربوده جــــان 

                        می کُشد عاقبت مـــرا، چشــمِ بِه از غــزالِ تو

میکده جای می کشان، کعبه ســـرای عارفان

                        جــــای نیـایش من آن،ابــروی چـــون هــلالِ تو

            بَــر مَـه من بگــو بگــو،  خــوش ببـــری  که آبرو

            طارق و می، ســبو ســبو، محو تو و خصــالِ تو

23 شهریور 1392 طارق خراسانی                                 

غمِ نان را نمی خورم هـرگز

غـمِ نان را نمی خورم هـرگز

                 بارِ غــــم را نمـی بَـرم هـرگز

بهــرِ غـــم هـای کـوچک دنیا

                 پیــرهـن را نمـی دَرم هـــرگز

غــــمِ مـن دردِ دیـن بــود آری

                 نـــرود از دلــــــم بِـدَر هـــرگز 

پـدرم، راه معــرفـت طی کن

                 نرود جـز رَهــت پسـر، هـرگز

دشمنت را بخــوان و آدم کن

                  نکــنـد کـارِ دل تَبَــــر هـــرگز

هرچه دارم که از سحر باشد

                  آن رهایش کنم؟سحر؟ هرگز

        دل طارق اگـر چه پُرخونست

        دشمنان را کند خبر؟ هــرگز

22  شهریور 1392طارق خراسانی                                                                         

جانِ جهانِ من تویی، قدرت جان من تویی

گر بکُشد خزان مرا، وَر بدهد امان مرا

عشق تو ام نمی بَرد، از دلِ عاشقان مرا

ماه تویی، ستاره تو، شوق دلم هماره تو

بی تو مباد  بر تنم ، یک نفسی که جان مرا

جانِ جهانِ من تویی، قدرت جان من تویی

آبِ حیات من تویی، کاین بوَد از جهان مرا

دلبر دلستان تویی، گوهرِ دل کشان تویی

چرخ برای دیگران، دلبر دلستان مرا

 دیو غرور می زند، دستِ رَد اَر به سینه ام

گفت  نگار مهربان: « طارقِ آسمان مرا»

 

22 شهریور 1392

از زنذه یاد قیصر امین پور

از زنذه یاد قیصر امین پور
پيش از اين ها فكر می كردم خدا
خانه ای دارد كنار ابرها
مثل قصر پادشاه قصه ها
خشتی از الماس و خشتی از طلا
پايه های برجش از عاج و بلور
بر سر تختی نشسته با غرور
ماه ، برق كوچكی از تاج او
هر ستاره ، پولكی از تاج او
اطلس پيراهن او ، آسمان
نقشِ روی دامن او ، كهكشان
رعد و برق شب، طنين خنده اش
سيل و طوفان، نعره ی توفنده اش
دكمه ی پيراهن او، آفتاب
برق تيغ و خنجر او، ماهتاب
هيچ كس ازجای او آگاه نيست
هيچ كس را درحضورش راه نيست
پيش از اينها خاطرم دلگير بود
از خدا، در ذهنم اين تصوير بود
آن خدا بی رحم بود و خشمگين
خانه اش در آسمان، دور از زمين
بود، اما در ميان ما نبود
مهربان و ساده و زيبا نبود
در دل او دوستی جايی نداشت
مهربانی هيچ معنایی نداشت
هر چه می پرسيدم، از خود، از خدا
از زمين، از آسمان، از ابرها
زود مي گفتند: اين كار خداست
پرس و جو از كار او كاری خطاست
هر چه می پرسی ، جوابش آتش است
آب اگر خوردی، عذابش آتش است
تا ببندی چشم، كورت مي كند
تا شدی نزديك، دورت مي كند
كج گشودی دست، سنگت مي كند
كج نهادی پای، لنگت مي كند
تا خطا كردی، عذابت مي كند
 در ميان آتش، آبت مي كند ...
با همين قصه، دلم مشغول بود
خوابهايم ، خواب ديو و غول بود
خواب می ديدم كه غرق آتشم
در دهانِ شعله های سركشم
در دهان اژدهايی خشمگين
بر سرم باران ِگُرزِ آتشين
محو می شد نعره هايم، بي صدا
در طنين خنده ی خشمِ خدا ...
نيّت من، در نماز و در دعا
ترس بود و وحشت از خشم خدا
هر چه می كردم، همه از ترس بود
مثل از بر كردن يك درس بود
مثل تمرين حساب و هندسه
مثل تنبيه مدير مدرسه
تلخ، مثل خنده ای بی حوصله
سخت، مثل حل ِّ صدها مسئله
مثل تكليف رياضی سخت بود
مثل صرفِ فعل ماضی سخت بود
تا كه يك شب دست در دست پدر
راه افتادم به قصد يك سفر
در ميان راه، در يك روستا
خانه ای ديدم، خوب و آشنا
زود پرسيدم : پدر، اين جا كجاست ؟
گفت : اين جا خانه ی خوب خداست !
گفت اين جا مي شود يك لحظه ماند
گوشه ای خلوت، نمازی ساده خواند
با وضويی، دست و رويی تازه كرد
با دل خود، گفت و گويی تازه كرد
گفتمش: پس آن خدای خشمگين
خانه اش اين جاست؟ اين جا، درزمين؟
گفت: آری، خانه ی او بی رياست
فرش هايش از گليم و بورياست
مهربان و ساده و بی كينه است
مثل نوری در دل آيينه است
عادت او نيست خشم و دشمني
نام او نور و نشانش روشنی
خشم، نامی ازنشانی های اوست
حالتی از مهربانی های اوست
قهر او از آشتی، شيرين تر است
مثل قهرِ مهربانِ مادر است
دوستی را دوست، معنی می دهد
قهر ما با دوست، معنی می دهد
هيچ كس با دشمن خود، قهر نيست
قهریِ او هم نشان دوستی است ...
تازه فهميدم خدايم، اين خداست
اين خدای مهربان و آشناست
دوستی، از من به من نزديك تر
از رگِ گردن به من نزديك تر
آن خدای پيش از اين را باد برد
نام او را هم دلم از ياد برد
آن خدا مثل خيال و خواب بود
چون حبابی، نقش روی آب بود
مي توانم بعد از اين، با اين خدا
دوست باشم، دوست، پاك و بی ريا
می توان با اين خدا پرواز كرد
سفره ی دل را برايش باز كرد
می توان درباره ی گل حرف زد
صاف و ساده، مثل بلبل حرف زد
چكه چكه مثل باران راز گفت
با دو قطره، صد هزاران راز گفت
می توان با او صميمي حرف زد
مثل ياران قديمی حرف زد
می توان تصنيفی از پرواز خواند
با الفبای سكوت آواز خواند
می توان مثل علف ها حرف زد
با زبان بی الفبا حرف زد
می توان در باره ی هر چيز گفت
می توان شعری خيال انگيز گفت
مثل اين شعر روان و آشنا:
« پيش ازاين ها فكر می كردم خدا . . .»

این است بهین راه

این است بهین راه

ای دوست بگو دردِ دلِ دین که چه باشد؟

آهسته بگو  یار،

ججاب است؟

آری که حجاب است و ججاب است و حجاب است.

به به که حجاب است!!

اینک تو به من گو که چرا دختر بیچاره ی ما خانه خراب است؟

آن هم ز حجاب است؟!!

یا بنده ی شیطان شدگانیم و همه نقش مسلمانی ما

باز بر آب است؟!!

هی هی چه بگویم ز دلم ؟

باز کباب است، کباب است...

گر درد تو ای دوست حجاب است،

دزدان تو بگیران که هم آنان به یقین ضد حجابند، 

در این مُلک که در پرده  نهان بوده و هر یک رُِخ منحوس که در زیر نقابی بکشیدند چه زیبا .

بیچاره جوان را نبود نانی و آبی و بگویم که تو زن گیر؟

که این گیِر بدی بوده و این راه خطا بوده و زشت است.

آن دزد دو میلیارد دلاری،

شده او قاتلِ اخلاق و مروت ،

یعنی که چهارصد بشود ضربِ هزار از زن و مردی ،

هرگز نتوانند به هم آمده تشکیل دهند زندگی تازه ی خود را،

اکنون تو که گویی همه ی دردِ دل من که حجاب است به هُش باش ،

 آن دزد، جوان را به تباهی بکشانده ،

آری به تباهی بکشانده.

دختر پی شو  کوچه به کوچه که روان است،

این گفته ی من نیست عیان است،

فرداست که در چنگ غرایز شده و شو ننموده که فلان  مردِ جوانی به سراغش  برود ،

وااای که آن  کودک دیوانه دلا پرده دران است ...

دختر به سرش خاک بَرَد مرد گریزان شده در کوه و بیابان نگران است.

به به چه حجابی که به زیرش چه بلایی ست ،

ای مردم آزاده بیائید بهم ساخته تا دفع نمائیم بلا را...

یک راه فقط مانده و آن هیئت دزدان دغا را بگرفته ،

خدا  را که ز حلقوم  در آریم که حق همه ی مردم بیچاره و درمانده خود را،

این است بهین راه،

گفتم به تو همراه...

24 شهریور 1392 طارق خراسانی